220km suppen langs de Friese elf steden
Woensdag 10 september starten we bij de Prinsentuin in Leeuwarden. Veel bekenden en nieuwe gezichten uit binnen- en buitenland. De spanning maar zéker ook de gezelligheid voelt als thuiskomen. Dat is wat dit evenement zo mooi maakt.
Ik ga 5 dagen peddelen en heb mooi weer bestelt met een zacht briesje! De eerste dag begon met wind in de rug, het voelde goed. De spanning, de wind de vrijheid. Totdat ik Leeuwarden uit peddelde wist ik dat dit Friesland was op z’n mooiste en zwaarst. Hele stukken zonder beschutting en golven op de meren. Nou de wind stond AAN kan ik je vertellen! Er waren momenten waarop ik dacht ‘waarom doe ik dit?’ Maar elke dag bleef ik doorzetten, blijven ademen en niet te veel nadenken. Ook de mensen langs de kant die zwaaien, juichen of dansen, die geven je zoveel energie en een dikke glimlach op je gezicht.
De laatste dag was maar 27 km. Dat kan ik en ik ga dit fixen! vergeet de spierpijn, de blaren….blijf gewoon peddelen! Er was alléén maar tegenwind maar ik heb volle bak genoten van het gevoel ‘ik ga het halen, de finish komt steeds dichterbij.’
De laatste brug bij de Prinsentuin onderdoor, de muziek, de vlaggen….het laatste stuk ga ik over de finish met tranen in mijn ogen en een fantastisch gevoel van trots!
Het tweede Elfstedenkruisje is een feit en ook nog eens een hele mooie podiumplaats: derde bij de Grand Diva’s.
@fotograaf Edwin Westra en Mayola Dijksman
